ภิกขุนีสุตตาทิ

พระสูตรในกลุ่ม ภิกขุนีสุตตาทิ (อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ข้อ 287-292) ได้แสดงหลักธรรมที่ว่าด้วยเรื่องการรักษาศีล 5 ซึ่งเป็นบรรทัดฐานสำคัญสำหรับพุทธบริษัททุกกลุ่ม ไม่ว่าจะเป็น ภิกษุณี, สิกขมานา, สามเณร, สามเณรี, อุบาสก หรืออุบาสิกา โดยพระพุทธองค์ทรงเปรียบเทียบผลของการกระทำผ่านหลักเหตุและผลที่ส่งผลโดยตรงต่อภพภูมิในอนาคต

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้เน้นย้ำถึง เหตุแห่งการตกนรก และ เหตุแห่งการไปสวรรค์ ซึ่งสรุปได้ดังนี้:

• เหตุที่ทำให้ตกนรก: คือการขาดศีล 5 ประการ ได้แก่ 1) การฆ่าสัตว์ 2) การลักทรัพย์ 3) การประพฤติผิดในกาม 4) การพูดเท็จ และ 5) การดื่มสุราเมรัย อันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท ผู้ที่ละเมิดศีลเหล่านี้จะได้รับผลกรรมหนักเสมือนถูกนำตัวไปส่งในนรก
• เหตุที่ทำให้ไปสวรรค์: คือการรักษาศีล 5 ประการให้บริสุทธิ์ ได้แก่ 1) การเว้นจากการฆ่าสัตว์ 2) การเว้นจากการลักทรัพย์ 3) การเว้นจากการประพฤติผิดในกาม 4) การเว้นจากการพูดเท็จ และ 5) การเว้นจากการดื่มสุราเมรัย ผู้ที่รักษาศีลได้ครบถ้วนย่อมได้รับผลบุญนำพาไปสู่สวรรค์เสมือนถูกนำตัวไปส่งในสวรรค์เช่นกัน

สรุปได้ว่า พระสูตรนี้ทรงสอนให้พุทธบริษัททุกระดับชั้นตระหนักว่า ศีล 5 คือเครื่องวัดคุณภาพชีวิตและสถานะของภพภูมิ การกระทำทางกายและวาจาในปัจจุบันจะเป็นตัวกำหนดทิศทางของชีวิตในปรโลกอย่างชัดเจนที่สุด ไม่ว่าสถานภาพทางสังคมหรือการบวชจะเป็นอย่างไร หากไร้ซึ่งศีลย่อมนำไปสู่ความเสื่อม แต่หากตั้งมั่นอยู่ในศีลย่อมเป็นทางไปสู่สุคติโลกสวรรค์อย่างแน่นอน