เรื่องราวนี้เกิดขึ้นเมื่อครั้งที่พระสารีบุตรเถระกำลังเดินทางไปเยี่ยมมารดาที่ล้มป่วยหนัก ในระหว่างทางท่านได้แวะพัก ณ หมู่บ้านพราหมณ์แห่งหนึ่ง มีพราหมณ์คนหนึ่งชื่อว่า พราหมณ์ผู้มีทิฐิแรงกล้า ได้เข้ามาหาท่านและตั้งคำถามเชิงท้าทายด้วยความดูหมิ่นว่า "ท่านเป็นผู้มีความประพฤติอย่างไร จึงจะถือว่าเป็นพราหมณ์ในพระศาสนานี้" พระสารีบุตรเถระจึงได้กล่าวแสดงธรรมเพื่อตอบคำถามนั้น โดยพระองค์ได้ยกพระธรรมเทศนาที่ชี้ให้เห็นถึงคุณลักษณะของบุคคลที่ประเสริฐอย่างแท้จริง
พระพุทธองค์ทรงสรุปคุณลักษณะของผู้ที่เป็น "พราหมณ์" ในทางธรรมไว้ในพระคาถาที่ 400 ดังนี้:
พราหมณ์ผู้นั้นเมื่อได้ฟังธรรมเทศนาของพระสารีบุตรเถระ ก็เกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่ง ได้บรรลุถึงความเข้าใจในหลักธรรมที่พระเถระชี้แจง จนในที่สุดเขาก็ขอบวชในพระพุทธศาสนาและได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ในเวลาต่อมา
สาระสำคัญของเรื่องนี้สอนให้เราทราบว่า ความสูงส่งของมนุษย์ไม่ได้วัดกันที่ชาติกำเนิดหรือวรรณะ แต่ทว่าวัดกันที่ การกระทำ หากบุคคลใดละบาปได้ ประพฤติชอบ และมีจิตใจที่สงบเย็น ผู้นั้นย่อมได้ชื่อว่าเป็นพราหมณ์หรือผู้ประเสริฐในพระธรรมวินัยนี้ การมีสติปัญญาและการฝึกฝนจิตใจจึงเป็นหนทางเดียวที่จะนำไปสู่ความหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวง
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →
แสดงความคิดเห็น
แบ่งปันข้อสังเกต คำถาม หรือข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสารีปุตตเถรวัตถุ