จูฬรถวิมาน

จูฬรถวิมาน เป็นเรื่องราวการสนทนาธรรมระหว่าง พระมหากัจจายนเถระ กับ สุชาตกุมาร ราชโอรสแห่งแคว้นอัสสกะ ผู้ซึ่งถูกเนรเทศให้มาอาศัยอยู่ในป่า และได้มาพบกับพระเถระโดยบังเอิญขณะออกล่าเนื้อ พระเถระได้แสดงธรรมเตือนสติถึงความไม่เที่ยงแท้ของชีวิตและความจริงแห่งความตายที่ไม่มีใครหลีกพ้น ไม่ว่าจะเป็นคนยากจน กษัตริย์ พราหมณ์ หรือแม้แต่พระอรหันต์

เมื่อสุชาตกุมารได้ฟังธรรมและทราบว่าตนเองจะมีชีวิตเหลืออยู่อีกเพียง 5 เดือน จึงเกิดความสลดใจและสอบถามถึงหนทางพ้นจากความแก่และความตาย พระเถระจึงชี้แนะให้พระกุมารละบาป บำเพ็ญกุศล และถึงพระรัตนตรัยเป็นสรณะ พร้อมทั้งแนะนำให้กลับไปทำความดีในสำนักพระราชบิดาก่อนจะสิ้นอายุขัย

หลักธรรมคำสอนและประเด็นสำคัญที่ปรากฏในพระสูตรนี้ ได้แก่:

• ความไม่เที่ยงของสังขาร: ความตายเป็นความจริงสากลที่ทุกคนต้องเจอ ไม่มีดินแดนหรือวิชาใดที่ทำให้สัตว์โลกพ้นจากความแก่และความตายไปได้
• การละเว้นความชั่วและการประพฤติชอบ: การงดเว้นจากการเบียดเบียน (ปาณาติบาต) การลักขโมย การประพฤติผิดในกาม การดื่มน้ำเมา และการพูดเท็จ
• อานุภาพแห่งการทำบุญและบูชาพระรัตนตรัย: สุชาตกุมารได้ปฏิบัติตามคำแนะนำของพระเถระด้วยการทำบุญให้ทาน และบูชาพระบรมสารีริกธาตุ ส่งผลให้เมื่อสิ้นอายุขัยในมนุษย์โลกแล้ว ได้ไปบังเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ พร้อมด้วยวิมานทองอันโอฬารและบริวารทิพย์