อเนกวัณณวิมาน

อเนกวัณณวิมาน เป็นพระสูตรจากขุททกนิกาย ว่าด้วยเรื่องราวของเทพบุตรองค์หนึ่งผู้มีวิมานอันโอฬารและมีอานุภาพมาก ซึ่งพระมหาโมคคัลลานเถระได้พบและสนทนาด้วยเมื่อครั้งเสด็จไปสู่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เทพบุตรองค์นี้ได้เล่าถึงผลแห่งบุญกรรมที่ตนได้กระทำไว้ในอดีตชาติ จนทำให้ได้รับทิพยสมบัติอันยิ่งใหญ่เหนือเทวดาทั้งปวง

มูลเหตุแห่งการได้เสวยทิพยสมบัตินี้ เกิดจากเรื่องราวในอดีตเมื่อครั้งที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่า สุเมธ เสด็จปรินิพพานแล้ว มนุษย์ทั้งหลายได้ช่วยกันสร้างรัตนเจดีย์บรรจุพระบรมธาตุ ในครั้งนั้น เทพบุตรองค์นี้เคยบวชเป็นพระภิกษุในศาสนาอยู่ ๗ พรรษา แต่ต่อมาได้สึกออกมา แม้ตนเองจะไม่มีวัตถุทานสำหรับทำบุญถวายด้วยตนเองเนื่องจากความยากไร้ แต่ก็ได้กระทำกุศลด้วยการชักชวนผู้อื่นให้มาร่วมทำบุญและบูชาพระสถูปเจดีย์

จากผลบุญของการถวายธรรมทานและการชักชวนผู้อื่นทำความดี (ทานานุโมทนาและปรทัตตูปสัททนะ) แม้จะเป็นเพียงการชักชวนโดยไม่มีวัตถุทานของตนเอง แต่ด้วยจิตที่เลื่อมใสอย่างยิ่งในพระพุทธศาสนา ส่งผลให้เมื่อละสังขารแล้ว ได้ไปบังเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ มีวิมานที่วิจิตรสวยงาม รัศมีสว่างไสว และเพียบพร้อมด้วยยศ ฤทธิ์ และบริวารอันยิ่งใหญ่

คำสอนหลักและข้อคิดจากพระสูตร:

• อานุภาพของการชักชวนทำความดี: การไม่มีวัตถุทานไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการทำบุญ เพราะการชักชวนผู้อื่นให้ทำบุญ (ทานานุโมทนา) ก็ส่งผลให้ได้บุญมหาศาลเช่นกัน
• ความเลื่อมใสในพระรัตนตรัย: การทำจิตให้เลื่อมใสในพระสถูปเจดีย์หรือสิ่งแทนองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นเหตุให้บังเกิดในสุคติโลกสวรรค์
• ผลของกรรม: กุศลกรรมที่ทำอุทิศต่อพระพุทธศาสนา แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด ย่อมส่งผลให้ได้รับความสุขความเจริญและทิพยสมบัติอันไพบูลย์