ปูติมุขเปตวัตถุ

ปูติมุขเปตวัตถุ เป็นเรื่องราวที่แสดงถึงผลกรรมของการพูดส่อเสียดและไม่สำรวมวาจา โดยมีจุดเริ่มต้นในสมัยของพระกัสสปศาสดา มีกุลบุตรสองรูปบวชและประพฤติปฏิบัติตามธรรมอย่างงดงาม ต่อมามีภิกษุรูปหนึ่งมีอัธยาศัยชั่ว ชอบยุยงและส่อเสียด เกิดความโลภอยากครอบครองอาวาส จึงยุยงให้พระภิกษุทั้งสองรูปเข้าใจผิดและแตกแยกกัน จนท่านทั้งสองต้องแยกย้ายกันไป ภายหลังเมื่อภิกษุผู้ยุยงสำนึกผิดและเสียใจในกรรมชั่วที่ทำลงไป นางจึงมรณภาพและไปบังเกิดในอเวจีมหานรก ก่อนจะมาเกิดเป็นเปรตปากเน่าในพุทธุปบาทกาลปัจจุบัน

เมื่อท่านพระนารทะได้พบเปรตตนนี้ จึงได้สนทนากัน เปรตตนนี้มีผิวกายงดงามดั่งทองคำอันเป็นผลบุญจากการบวชเป็นสมณะ แต่กลับมีปากเน่าเฟืองและมีหนอนไชชอน อันเป็นวิบากกรรมจากการกล่าววาจาส่อเสียดและพูดชั่วช้า เปรตตนนั้นจึงได้กล่าวเตือนสติว่า:

• ห้ามพูดส่อเสียด: อย่าพูดคำยุยงเพื่อให้คนอื่นแตกแยกกัน
• ห้ามพูดมุสา: งดเว้นจากการกล่าวคำเท็จหรือคำพูดที่ไม่จริง
• การสำรวมวาจา: ผู้ใดสำรวมวาจาและละเว้นจากวจีทุจริต ผู้นั้นย่อมประสบความสุขและเข้าถึงทิพยสมบัติอันน่าปรารถนา

ภายหลังท่านพระนารทะได้นำเรื่องราวนี้มากราบทูลแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า ณ เวฬุวันวิหาร พระองค์จึงทรงนำเรื่องนี้มาแสดงธรรมเพื่อเป็นประโยชน์แก่พุทธบริษัททั้งหลาย ให้ตระหนักถึงโทษของการพูดส่อเสียดและความสำคัญของการสำรวมวาจา