อังกุรเปตวัตถุ

อังกุรเปตวัตถุ เป็นพระสูตรในขุททกนิกาย พระไตรปิฎก ที่แสดงถึงเรื่องราวของผลแห่งกรรม การให้ทาน และความสำคัญของ "ทักขิไณยบุคคล" (ผู้ควรรับทาน) ผ่านเรื่องราวของอังกุรพาณิชและอินทกเทพบุตร

ใจความสำคัญของเรื่องเริ่มต้นจาก อังกุรพาณิช ผู้เดินทางไปค้าขายและได้รับความช่วยเหลือจากรุกขเทวดา (อดีตช่างหูกผู้ได้บุญจากการชี้บอกทางไปโรงทานของอสัยหเศรษฐี) ทำให้เกิดศรัทธาและตั้งมั่นในการบำเพ็ญ "มหาทาน" อย่างยิ่งใหญ่ตลอดกาลนาน เมื่อละจากโลกมนุษย์แล้ว อังกุระได้ไปบังเกิดเป็นเทพบุตร ณ สวรรค์ชั้นดาวดึงส์

อย่างไรก็ตาม เมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จไปแสดงธรรม ณ สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ อังกุรเทพบุตร กลับนั่งอยู่ไกลถึง 12 โยชน์ และมีความรุ่งเรืองน้อยกว่า อินทกเทพบุตร ผู้ซึ่งเคยถวายภิกษาเพียงทัพพีเดียวแก่พระอนุรุทธเถระ พระพุทธองค์จึงทรงตรัสถามและให้อังกุรเทพบุตรได้ประกาศความจริงให้เหล่าเทวดาทราบว่า การให้ทานแม้จะมีปริมาณมากเพียงใด แต่หาก "ปราศจากทักขิไณยบุคคล" (ผู้มีศีลและคุณธรรม) ทานนั้นก็ย่อมไม่มีผลไพบูลย์ เหมือนกับการหว่านพืชลงในนาดอน

• ความกตัญญู: การระลึกถึงผู้มีพระคุณและการไม่ประทุษร้ายต่อมิตรเป็นสิ่งที่สัตบุรุษสรรเสริญ
• อานุภาพแห่งทาน: การให้ทานด้วยจิตที่เลื่อมใสย่อมนำความสุขมาให้
• คุณค่าของเขตบุญ: การเลือกให้ทานในเนื้อนาบุญที่ดี (ผู้มีศีล มีคุณความดี) ย่อมมีผลมากและทำให้ทานนั้นประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง