กุมารเปตวัตถุ

เรื่องราวเริ่มต้นในสมัยพุทธกาล มีเด็กชายคนหนึ่งอาศัยอยู่ในกรุงราชคฤห์ เขาเป็นผู้มีความเห็นผิดและมีความตระหนี่ถี่เหนียวอย่างยิ่ง เมื่อบิดาของเขาเสียชีวิตลง เขาได้เก็บซ่อนสมบัติทั้งหมดไว้เพียงผู้เดียว แม้แต่มารดาผู้ให้กำเนิดก็ไม่ได้รับส่วนแบ่งหรือการดูแลจากเขาเลย เขาใช้ชีวิตด้วยความหลงระเริงในทรัพย์สินและไม่เคยทำบุญกุศลใดๆ ไว้เลย เมื่อเขาเสียชีวิตลง ด้วยแรงแห่งความโลภและความอกตัญญูนั้น จึงทำให้เขาต้องไปอุบัติเป็นเปรตที่มีรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสด้วยความหิวโหย

ต่อมา พระมหาโมคคัลลานเถระได้เดินทางมาพบเปรตตนนี้ จึงได้สอบถามถึงสาเหตุแห่งการมาเกิดในภูมิเปรต เปรตตนนั้นจึงเล่าความจริงว่า ในอดีตชาติเขาเป็นบุตรผู้ไม่รู้จักคุณมารดาและมีความโลภอย่างรุนแรง เมื่อมีทรัพย์สินมหาศาลกลับไม่เคยแบ่งปันให้ใคร แม้แต่มารดาของตนเองยังต้องลำบากยากแค้น เขาจึงได้รับผลกรรมที่เผ็ดร้อนเช่นนี้

• สาเหตุแห่งกรรม: ความตระหนี่ถี่เหนียว การไม่แบ่งปัน และความอกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ
• ผลของกรรม: การไปเกิดในภูมิเปรต ต้องทนทุกข์ทรมานจากความหิวโหยและรูปร่างที่น่าเกลียด
• ข้อคิดสอนใจ: บุญกุศลและการแสดงความกตัญญูเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในการยกระดับจิตใจและการเวียนว่ายตายเกิดในภพภูมิที่ดี

พระสูตรนี้ถือเป็นเครื่องเตือนสติให้พุทธศาสนิกชนเห็นถึงโทษของความเห็นแก่ตัวและการละเลยผู้มีพระคุณ โดยเน้นย้ำว่า "กรรม" ย่อมติดตามผู้กระทำเสมอ และความตระหนี่ไม่เคยนำความสุขมาให้แก่ใครได้เลย ทั้งในชาตินี้และชาติหน้า