เสริณีเปติวัตถุ

เสริณีเปติวัตถุ (เรื่องนางเปรตชื่อเสริณี) ปรากฏในพระไตรปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ เล่มที่ 26 ข้อที่ 31 ว่าด้วยเรื่องราวของหญิงนางหนึ่งที่ต้องไปเกิดเป็นเปรตเพราะผลกรรมที่ทำไว้ในอดีต ซึ่งพระมหาโมคคัลลานเถระได้พบเห็นขณะเดินทางไปบิณฑบาตและได้สอบถามถึงสาเหตุแห่งการเสวยทุกข์นั้น

สาระสำคัญของเรื่องมีดังนี้:

• สาเหตุแห่งกรรม: นางเปรตเสริณีเล่าว่าในอดีตชาติ นางเป็นหญิงงามเมืองผู้มีชื่อเสียงในเมืองราชคฤห์ แต่ได้กระทำกรรมชั่วด้วยการหลอกลวงผู้อื่น และมีความประพฤติที่ผิดศีลธรรม ทำให้เมื่อสิ้นชีวิตลงจึงต้องไปเสวยผลกรรมในเปตโลก
• สภาพความเป็นอยู่: นางมีรูปร่างหน้าตาที่น่าเกลียดน่ากลัว หิวโหยอย่างหนัก ร่างกายผอมโซและต้องทนทุกข์ทรมานจากความหิวและกระหายตลอดเวลา เป็นผลมาจากความตระหนี่และความประมาทในการดำเนินชีวิต
• การสนทนากับพระเถระ: เมื่อพระมหาโมคคัลลานะถามถึงเหตุที่มาเกิดเป็นเปรต นางได้ตอบตามความเป็นจริงด้วยความสำนึกในบาปที่เคยทำไว้ พร้อมทั้งเตือนให้ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่เร่งทำความดี

บทสรุปของพระสูตรนี้เป็นเครื่องเตือนใจให้เห็นถึงกฎแห่งกรรมอย่างชัดเจนว่า การกระทำของบุคคลย่อมส่งผลตามมาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นความสวยงามหรือชื่อเสียงในทางโลกก็ไม่อาจช่วยให้พ้นจากวิบากกรรมไปได้ หากจิตใจยังมัวเมาในบาปอกุศล ความประมาทในการดำเนินชีวิตเป็นหนทางสู่ความทุกข์ทรมานในอบายภูมิ ดังนั้น การรักษาศีลและการทำกุศลจึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่จะช่วยให้มนุษย์รอดพ้นจากผลกรรมอันเผ็ดร้อนและนำไปสู่สุคติในภายหน้า