ธาตุวิวัณณเปตวัตถุ

ธาตุวิวัณณเปตวัตถุ เป็นเรื่องราวที่แสดงถึงวิบากกรรมอันเผ็ดร้อนของผู้ที่ลบหลู่ดูหมิ่นและขัดขวางการบูชาพระบรมสารีริกธาตุหรือพระสถูปเจดีย์ ซึ่งพระมหากัสสปเถระได้พบเห็นและสนทนากับเปรตตนหนึ่งในระหว่างการเผยแผ่ธรรม

ใจความสำคัญและเรื่องราวในพระสูตร:

• เหตุแห่งการตกนรกและเกิดเป็นเปรต: ในอดีตกาล ครั้งที่พระพุทธเจ้าเสด็จปรินิพพาน มีการแจกจ่ายและบูชาพระบรมสารีริกธาตุ มหาชนต่างพากันทำบุญด้วยจิตเลื่อมใสจนได้ไปสวรรค์ แต่มีบุรุษมั่งคั่งผู้หนึ่งในกรุงราชคฤห์ (อดีตสามี ภรรยา ธิดา และลูกสะใภ้) เกิดความเห็นผิด ปราศจากศรัทธา และได้ห้ามปรามภรรยา ธิดา และลูกสะใภ้ ที่ต้องการนำพวงมาลาและของหอมไปบูชาพระสถูป อีกทั้งยังกล่าวติเตียนการบูชาพระธาตุด้วยความโกรธ
• วิบากกรรมที่ได้รับ: หญิงเหล่านั้นมีจิตเลื่อมใสในการบูชาพระธาตุ เมื่อตายไปจึงได้ไปเกิดในเทวโลก เสวยทิพยสมบัติและเหาะมาทางอากาศอย่างมีความสุข ส่วนกุฎมพีผู้สามีผู้ติเตียนพระธาตุ เมื่อตายไปต้องไปเสวยทุกขเวทนาในนรกและเปตวิสัย ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ปากมีกลิ่นเน่าเหม็น ถูกนายนิรยบาลใช้ศาสตราเฉือนปากและรดด้วยน้ำแสบอยู่เป็นนิจ ยาวนานถึง 86,000 ปี
• คำสอนและข้อคิดหลัก: การกระทำบุญกุศลและการบูชาพระสถูปเจดีย์หรือพระบรมสารีริกธาตุด้วยความเลื่อมใสศรัทธาย่อมส่งผลให้ไปสู่สุคติและเสวยทิพยสมบัติ ในทางตรงกันข้าม การดูหมิ่น ติเตียน หรือขัดขวางผู้อื่นในการทำความดีและการบูชาสิ่งที่ควรบูชา ถือเป็นบาปกรรมหนักที่จะส่งผลให้ได้รับความทุกข์ทรมานอย่างยาวนานในอบายภูมิ

ในตอนท้าย เปรตตนนั้นได้สำนึกผิดและกล่าวด้วยความสลดใจว่า หากพ้นจากเปตโลกและได้กลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกครั้ง จะเป็นผู้ไม่ประมาทและทำการบูชาพระสถูปเนืองนิตย์ พระมหากัสสปเถระจึงได้นำเรื่องนี้มาแสดงธรรมโปรดมหาชนให้ตั้งมั่นในความไม่ประมาทและการทำความดี