คูถขาทกเปติวัตถุ

คูถขาทกเปติวัตถุ (เรื่องเปรตผู้กินคูถ) ปรากฏในขุททกนิกาย เปตวัตถุ พระไตรปิฏกเล่มที่ 26 เป็นเรื่องราวที่พระมหาโมคคัลลานเถระได้พบเห็นเปรตตนหนึ่งขณะลงจากเขาคิชฌกูฏ โดยเปรตตนนี้มีรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว มีกลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งกระจายไปทั่ว และกำลังกินคูถ (อุจจาระ) ของตนเองเป็นอาหาร เมื่อพระเถระสอบถามถึงเหตุแห่งกรรมที่ทำในอดีตชาติ เปรตจึงได้เปิดเผยความจริงว่า ในสมัยที่เป็นมนุษย์ตนเป็นคนหวงแหนความดีและมักขัดขวางผู้อื่นในการทำบุญกุศล

โดยผลกรรมที่เปรตตนนี้ได้รับมีรายละเอียดดังนี้:

• กรรมในอดีต: เมื่อครั้งเป็นมนุษย์ ได้คอยขัดขวางไม่ให้ผู้อื่นทำบุญ ไม่ว่าจะเป็นการถวายทาน หรือการสร้างกุศลต่างๆ ด้วยความอิจฉาริษยาและจิตใจที่คับแคบ
• ผลของกรรม: ด้วยวิบากกรรมที่ขัดขวางการทำความดีของผู้อื่น ทำให้ต้องมาตกอยู่ในสภาพเปรตที่อดอยากหิวโหย ไม่มีอาหารอันประณีตบริโภค ต้องกินเพียงสิ่งปฏิกูลคือกูถเป็นอาหารไปตลอดกาลยาวนาน
• ข้อคิดที่ได้รับ: พระสูตรนี้เป็นเครื่องเตือนใจถึงความสำคัญของ "จิตที่เป็นกุศล" การอนุโมทนาบุญกับผู้อื่นเป็นเรื่องที่ควรส่งเสริม ในขณะที่การขัดขวางบุญกุศลผู้อื่นถือเป็นบาปกรรมหนักที่ส่งผลให้ชีวิตต้องตกต่ำและได้รับความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสในโลกหน้า

บทสรุปของเรื่องนี้สอนให้ชาวพุทธตระหนักว่า การทำบุญด้วยตนเองเป็นเรื่องดี แต่การส่งเสริมหรือชักชวนผู้อื่นให้ทำบุญย่อมมีอานิสงส์มาก ในทางกลับกัน การปิดกั้นหรือทำลายความตั้งใจดีของผู้อื่นย่อมเป็นเหตุนำไปสู่ทุคติภูมิ ซึ่งความทุกข์ทรมานของเปรตผู้กินคูถนี้เป็นประจักษ์พยานถึงผลลัพธ์ของจิตใจที่ประกอบด้วยความตระหนี่และความริษยาอย่างชัดเจน