ทัททรชาดก

ทัททรชาดก เป็นชาดกที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงปรารภความพยายามของพระเทวทัตในการปลงพระชนม์พระองค์ โดยทรงแสดงให้เห็นว่าพระเทวทัตเคยมีพฤติกรรมอกตัญญูและมุ่งร้ายต่อผู้มีพระคุณมาตั้งแต่อดีชาติแล้ว

ใจความสำคัญของเรื่องสรุปได้ดังนี้:

• เรื่องราวในอดีต: อาจารย์ทิศาปาโมกข์และมาณพ 500 คน ได้เข้าไปตั้งอาศรมอยู่ในป่าหิมพานต์ ต่อมาอาจารย์เสียชีวิตลง นกกระทาบัณฑิต (พระโพธิสัตว์) ซึ่งได้แอบฟังมนต์จนเจนจบ จึงทำหน้าที่เป็นอาจารย์สอนศิลปะแทน จนกระทั่งเหล่ามาณพเรียนจบและเดินทางกลับบ้านเมือง
• ความอกตัญญูของดาบสชั่ว: มีดาบสรูปหนึ่งเดินทางมาอาศัยที่อาศรม แม้จะได้รับการต้อนรับและให้ข้าวปลาอาหารจากสัตว์ต่างๆ (รวมถึงเหี้ย นกกระทา และแม่โค) แต่ด้วยความที่เป็นคนอกตัญญูและจิตใจหยาบช้า ดาบสกลับฆ่าลูกเหี้ย นกกระทาบัณฑิต และแม่โคเพื่อกินเป็นอาหาร
• จุดจบของคนชั่ว: รุกขเทวดาได้เตือนภัยแก่เหี้ย และต่อมาพระยาเสือโคร่งกับพระยาราชสีห์ได้มาสืบสวนพบความจริงจากหลักฐาน (ขนนกกระทาที่ติดอยู่บนชฎา) พระยาเสือโคร่งจึงลงทัณฑ์ประหารชีวิตดาบสผู้ลามกนั้นเสีย

คำสอนหลัก: ชาดกเรื่องนี้สะท้อนให้เห็นถึงโทษภัยของ คนอกตัญญู ผู้ไม่รู้คุณคน ซึ่งต่อให้ใครจะให้สมบัติทั้งแผ่นดิน ก็ไม่สามารถทำให้คนเช่นนั้นมีความชื่นชมยินดีหรือสำนึกในบุญคุณได้ ความอกตัญญูนำมาซึ่งความพินาศและจุดจบอันเลวร้ายในที่สุด