สุมนาเวฬิยเถราปทาน

สุมนาเวฬิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวการบำเพ็ญบุญในอดีตชาติของพระสุมนาเวฬิยเถระ ผู้ได้รับผลแห่งกรรมดีจากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ ในสมัยของพระเวสสภูพุทธเจ้า พระเถระได้เห็นมหาชนมาร่วมกันทำมหาบูชาแด่พระพุทธเจ้าผู้เป็นที่พึ่งของโลก ท่านจึงนำดอกมะลิมาทำเป็นพวงมาลัย แล้วนำไปประดับไว้เบื้องหน้าพระอาสนะของพระพุทธองค์ด้วยจิตที่เลื่อมใสอย่างยิ่ง การบูชาด้วยดอกไม้ที่งดงามนั้นเป็นที่น่าอัศจรรย์ใจแก่ผู้ที่พบเห็น ต่างพากันชื่นชมและอนุโมทนาในกุศลเจตนานั้น

ผลบุญจากการกระทำอันบริสุทธิ์นี้ส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดการเวียนว่ายตายเกิด ดังนี้:

• อานิสงส์แห่งการบูชา: ทำให้ท่านไปบังเกิดในสวรรค์ชั้นนิมมานรดี และไม่ว่าจะเกิดในภพภูมิใด ทั้งในหมู่มนุษย์หรือเทวดา ท่านจะเป็นที่รักใคร่ของคนทั้งปวง
• อานิสงส์แห่งวจีกรรม: ท่านระลึกได้ว่าตนไม่เคยกล่าววาจาให้ร้ายหรือด่าทอผู้มีศีลหรือนักบวชผู้บำเพ็ญตบะเลย ด้วยกุศลกรรมและการสำรวมวาจานี้ ทำให้ท่านเป็นผู้ที่ได้รับความเคารพยกย่องจากผู้อื่นเสมอ
• ความสำเร็จในบั้นปลาย: ในกัปที่ 11 นับจากกัปนี้ ท่านได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้ทรงสมบูรณ์ด้วยรัตนะ 7 ประการ มีพระราชอำนาจมาก ต่อมาในชาติสุดท้ายนี้ท่านได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ผู้แตกฉานในปฏิสัมภิทา 4 ประการ สำเร็จกิจในการปฏิบัติธรรมตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างสมบูรณ์

เนื้อหาในพระสูตรนี้เน้นย้ำถึง "อานิสงส์แห่งการทำบุญด้วยจิตที่เลื่อมใส" และ "การสำรวมวาจา" ว่าเป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่นำพาชีวิตไปสู่ความสุข ทั้งในฐานะทางโลกที่เจริญรุ่งเรืองและทางธรรมที่ถึงพร้อมด้วยวิมุตติหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวง