ตีณิกณิการปุปผิยเถราปทาน

ตีณิกณิการปุปผิยเถราปทาน เป็นเรื่องราวของพระเถระผู้มีบุญญาธิการที่ได้สร้างมหากุศลด้วยการบูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยดอกกณิการ์ (ดอกไม้ป่าที่มีกลิ่นหอม) จำนวน 3 ดอก ในอดีตชาติขณะที่ท่านเป็นวิทยาธรผู้เหาะเหินเดินอากาศได้ เมื่อท่านพบพระสุเมธพุทธเจ้าประทับนั่งในป่าหิมพานต์ จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างยิ่งและน้อมนำดอกกณิการ์มาบูชา ด้วยอานุภาพแห่งพระพุทธองค์ ดอกไม้เหล่านั้นได้ลอยอยู่เหนือพระเศียรกลายเป็นร่มเงาปกคลุมพระพุทธองค์อย่างน่าอัศจรรย์

ผลบุญจากการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยใจที่เลื่อมใสส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อย่างมหาศาลตลอดการเวียนว่ายตายเกิด ทั้งในทิพยโลกและมนุษยโลก ดังนี้:

• อานิสงส์ในเทวโลก: ได้เสวยทิพยสมบัติในวิมานทองคำอันวิจิตรตระการตา มีบริวารแวดล้อม เพียบพร้อมด้วยความสุขสมบูรณ์ทางกามคุณ และมีรัศมีกายงดงาม
• อานิสงส์ในมนุษยโลก: ได้เสวยราชสมบัติเป็นพระเจ้าจักรพรรดิและพระราชาผู้ยิ่งใหญ่ ไม่เคยไปเกิดในตระกูลต่ำช้า มีทรัพย์สมบัติและบริวารพร้อมพรั่ง ทั้งยังเป็นผู้ที่ได้รับการเคารพนับถือจากบุคคลทั่วไป
• อานิสงส์ด้านภาวะทางจิต: ไม่เคยประสบกับความทุกข์กายทุกข์ใจ หรือความร้อนใจ มีความสุขกายสบายใจในทุกภพชาติที่เกิด

ในชาติสุดท้าย ท่านได้เกิดในตระกูลมหาเศรษฐีในกรุงสาวัตถี เมื่ออายุได้ 7 ขวบ ได้สละสมบัติทางโลกออกบวชในพระพุทธศาสนาและบรรลุเป็นพระอรหันต์ผู้ทรงคุณวิเศษ ครบถ้วนด้วยวิชชา 3 ปฏิสัมภิทา 4 และอภิญญา 6 โดยท่านได้ย้ำเตือนถึงความสำคัญของบุญกุศลว่า การบูชาพระพุทธเจ้านั้นเป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่ทำให้ท่านพ้นจากทุคติภูมิและเข้าถึงพระนิพพานในที่สุด การกระทำของท่านถือเป็นแบบอย่างของการสั่งสมบุญบารมีที่ส่งผลให้ชีวิตประสบความสำเร็จทั้งทางโลกและทางธรรมอย่างสูงสุด