อสัสสตทิฏฐิสูตร

อสัสสตทิฏฐิสูตร (SN24.10) ในสังยุตตนิกาย ว่าด้วยความเห็นว่าโลกไม่เที่ยง พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสถามภิกษุทั้งหลายว่า เมื่อสิ่งใดมีอยู่ เพราะยึดมั่นสิ่งใด จึงเกิดทิฏฐิว่า "โลกไม่เที่ยง" ขึ้นได้ ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า ธรรมทั้งหลายมีพระผู้มีพระภาคเป็นรากฐาน.

จากนั้น พระพุทธองค์ได้ทรงสอบถามภิกษุทั้งหลายว่า รูปเที่ยงหรือไม่เที่ยง? ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า "ไม่เที่ยง พระเจ้าข้า" สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์หรือเป็นสุข? ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า "เป็นทุกข์ พระเจ้าข้า" และสิ่งใดไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีความแปรปรวนเป็นธรรมดา เพราะไม่ถือมั่นสิ่งนั้น ทิฏฐิว่าโลกไม่เที่ยงจะพึงเกิดขึ้นบ้างไหม? ภิกษุทั้งหลายทูลตอบว่า "ไม่พึงเกิดทิฏฐิขึ้นอย่างนั้นเลย พระเจ้าข้า" การสนทนาลักษณะเดียวกันนี้เกิดขึ้นกับเวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณทั้งหมด.

พระพุทธองค์ทรงสรุปว่า แม้สิ่งที่ได้เห็น ได้ยิน ได้ทราบ ได้รู้แจ้ง ได้บรรลุแล้ว ได้ค้นคว้าแล้วด้วยใจ ล้วนไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีความแปรปรวนเป็นธรรมดา เมื่อไม่ถือมั่นสิ่งเหล่านั้น ทิฏฐิว่าโลกไม่เที่ยงก็ย่อมไม่เกิดขึ้น. อริยสาวกผู้ใดละความสงสัยในฐานะ ๖ ประการนี้ได้ คือในทุกข์ ในเหตุเกิดทุกข์ ในความดับทุกข์ และในปฏิปทาอันเป็นหนทางให้ถึงความดับทุกข์ ผู้นั้นชื่อว่าเป็นพระโสดาบัน มีความไม่ตกต่ำเป็นธรรมดา และมีความแน่นอนที่จะตรัสรู้ในเบื้องหน้า.