อารักขทายกเถราปทาน

อารักขทายกเถราปทาน เป็นเรื่องราวการบำเพ็ญบุญในอดีตชาติของพระอารักขทายกเถระ ผู้เป็นพระอรหันต์สาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยในอดีตกาลนั้น ท่านได้มีโอกาสสร้างมหากุศลครั้งสำคัญด้วยการสร้าง “รั้ว” หรือที่กั้นเขตอันเป็นมงคลถวายแด่ พระธัมมทัสสีพุทธเจ้า ผู้เป็นจอมแห่งทวิบาทและเป็นผู้คงที่ เพื่อเป็นการถวายความคุ้มครองและเป็นพุทธบูชา ด้วยอานิสงส์แห่งการถวายการอารักขานี้เอง ทำให้ท่านได้รับผลบุญอันยิ่งใหญ่ในวัฏสงสาร

พระเถระได้กล่าวถึงผลแห่งกรรมดีที่ทำไว้เมื่อ ๑,๘๐๐ กัปที่ผ่านมาว่า กุศลกรรมนั้นส่งผลให้ท่านได้รับอานิสงส์อันเป็นวิมุตติธรรมขั้นสูงในปัจจุบันชาติ กล่าวคือท่านได้บรรลุถึงคุณธรรมสำคัญดังนี้:

• อาสวักขยญาณ: ญาณหยั่งรู้ถึงความสิ้นไปแห่งอาสวกิเลสทั้งปวง
• ปฏิสัมภิทา ๔: แตกฉานในธรรม อรรถ นิรุตติ และปฏิภาณ
• วิโมกข์ ๘: ความหลุดพ้นจากกิเลสด้วยวิธีการต่างๆ ๘ ประการ
• ฉฬภิญญา: อภิญญา ๖ ประการ อันเป็นความรู้ยิ่งของพระอรหันต์

ใจความสำคัญของพระสูตรนี้คือการเน้นย้ำถึง “อานิสงส์ของการทำบุญกับพระพุทธเจ้า” แม้จะเป็นเพียงการถวายสิ่งของที่เป็นการอารักขาหรือดูแลรับใช้เพียงเล็กน้อย แต่หากทำด้วยจิตที่เลื่อมใสในพระบรมศาสดา ผลบุญนั้นย่อมนำพาให้ผู้นั้นพ้นจากความทุกข์ทั้งปวงได้ในที่สุด พระอารักขทายกเถระจึงได้กล่าวสรุปในท้ายที่สุดว่า ท่านได้ทำตามคำสอนของพระพุทธองค์จนสำเร็จมรรคผลและปฏิบัติตามคำสั่งสอนจนบริบูรณ์แล้ว