Mindful
สติสูตรที่ ๕ (สังยุตตนิกาย sn47.35) เป็นพระสูตรที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดง ณ กรุงสาวัตถี เพื่อสอนภิกษุทั้งหลายให้เป็นผู้มีสติสัมปชัญญะอยู่เสมอ โดยเน้นย้ำว่าเป็นคำพร่ำสอนที่สำคัญสำหรับภิกษุทั้งหลาย
พระพุทธองค์ทรงอธิบายว่า การเป็นผู้มีสติ หมายถึงการที่ภิกษุพิจารณาเห็นสิ่งต่าง ๆ อย่างแยบคายในสติปัฏฐาน ๔ ได้แก่ การพิจารณาเห็นกายในกาย เวทนาในเวทนา จิตในจิต และธรรมในธรรมอยู่เสมอ ในการพิจารณาเหล่านี้ ภิกษุต้องมีความเพียร มีสัมปชัญญะ และมีสติ เพื่อที่จะกำจัดอภิชฌา (ความเพ่งเล็งอยากได้) และโทมนัส (ความเศร้าหมองใจ) ในโลกออกไปได้
ส่วนการเป็นผู้มีสัมปชัญญะ หมายถึงการที่ภิกษุรู้ชัดถึงการเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไปของสิ่งต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเวทนา (ความรู้สึก), วิตก (ความคิดตรึก) หรือสัญญา (ความจำ) ภิกษุผู้มีสัมปชัญญะจะทราบชัดเมื่อสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และถึงความดับไป การรู้เท่าทันสภาวะเหล่านี้อย่างแจ่มแจ้ง ทำให้ภิกษุสามารถดำรงอยู่ด้วยความไม่ประมาท พระพุทธเจ้าทรงสรุปว่า การมีสติสัมปชัญญะเช่นนี้เป็นอนุสาสนี (คำสั่งสอน) ของพระองค์สำหรับภิกษุทั้งหลาย
อ่านพระสูตรฉบับเต็ม →