มลสูตร

พระสูตรนี้มีชื่อว่า "มลสูตร" (Numbered Discourses 3.10) เป็นพระสูตรที่ว่าด้วยเรื่องของ มลทิน หรือสิ่งสกปรกทางใจ ที่ส่งผลต่อภพภูมิของสัตว์ โดยพระพุทธองค์ทรงจำแนกบุคคลออกเป็นสองประเภทหลัก ตามคุณสมบัติและการละทิ้งหรือไม่ละทิ้ง มลทิน ๓ ประการ

ประเภทแรก คือ บุคคลผู้มี คุณสมบัติ ๓ ประการ และยังไม่ละทิ้ง มลทิน ๓ ประการ ย่อมถูกนำไปสู่ขุมนรก เหมือนถูกส่งไปถึงที่ คุณสมบัติและมลทินที่กล่าวถึงคือ:

• พวกเขาเป็นผู้ ทุศีล (unethical) และยังไม่ละทิ้งมลทินแห่งความประพฤติชั่ว (immorality)
• พวกเขาเป็นผู้ ริษยา (jealous) และยังไม่ละทิ้งมลทินแห่งความริษยา (jealousy)
• พวกเขาเป็นผู้ ตระหนี่ (stingy) และยังไม่ละทิ้งมลทินแห่งความตระหนี่ (stinginess)

ผู้ใดครอบครองคุณสมบัติเหล่านี้ และยังไม่สามารถละทิ้งมลทินทั้งสามนี้ได้ ย่อมถูกส่งไปยังนรกอย่างแน่นอน เปรียบเหมือนการถูกนำไปส่งถึงที่

ประเภทที่สอง คือ บุคคลผู้มี คุณสมบัติ ๓ ประการ และได้ละทิ้ง มลทิน ๓ ประการแล้ว ย่อมถูกนำไปสู่สวรรค์ เหมือนถูกส่งไปถึงที่ คุณสมบัติและมลทินที่กล่าวถึงคือ:

• พวกเขาเป็นผู้ มีศีล (ethical) และได้ละทิ้งมลทินแห่งความประพฤติชั่วแล้ว
• พวกเขาเป็นผู้ ไม่ริษยา (not jealous) และได้ละทิ้งมลทินแห่งความริษยาแล้ว
• พวกเขาเป็นผู้ ไม่ตระหนี่ (not stingy) และได้ละทิ้งมลทินแห่งความตระหนี่แล้ว

ผู้ใดมีคุณสมบัติเหล่านี้ และได้ละทิ้งมลทินทั้งสามนี้ได้ ย่อมถูกส่งไปยังสวรรค์อย่างแน่นอน เปรียบเหมือนการถูกนำไปส่งถึงที่เช่นกัน

พระสูตรนี้เน้นย้ำถึงความสำคัญของการรักษาศีล การกำจัดความริษยา และการละทิ้งความตระหนี่ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของการสร้างกุศลกรรมและหลีกเลี่ยงอกุศลกรรม การกระทำและเจตนาเหล่านี้เป็นตัวกำหนดภพภูมิและผลของกรรมที่เราจะได้รับอย่างชัดเจน